KOTY TONKIJSKIE              HODOWLE

Trochę historii

Nie zależnie od siebie, na początku lat 60, dwóch hodowców z Kanady i Stanów Zjednoczonych, dokonało eksperymentalnych krzyżówek kotów syjamskich i burmskich (burmańskich). W wyniku tego eksperymentu powstał bardzo interesujący kot, który posiadał najlepsze cechy swoich rodziców, a co najważniejsze, unikalny i zadziwiający kolor oczu – akwamaryny czyli rozjaśnionego turkusu. Obaj hodowcy, nie mając o sobie pojęcia nazwali swoją rasę „złotym syjamem” ze względu na jej pierwotne złotobrązowo-sepiowe umaszczenie. Od 1965 roku „złote Syjamy" zaczęły pojawiać się na wystawach w Kanadzie, gdzie nadano im nazwę kotów tonkijskich, a od roku 1972 także w Ameryce, ale pod nazwą kotów tonkińskich. Z uznaniem rasy nie było łatwo. Do dziś nie zrobiło tego europejskie FIFE – jedno z największych kocich stowarzyszeń, a to dlatego, że pomimo wieloletniego już prowadzenia hodowli kotów tonkijskich w czystych liniach, czasem jeszcze zdarzają się w ich miotach koty o fenotypie burmy czy syjama. Fakt ten jest sprzeczny z obowiązującymi w FIFE przepisami, według których podstawowym kryterium rasy jest jej jednoznaczna jednorodność geno- i fenotypowa. Pomimo, że tonkom zdarza się nie spełniać tych warunków, zaakceptowane zostały przez większość związków felinologicznych np. światowe WCF, amerykańskie CFA i TICA, angielskie GCCG czy australijskie ACF. Jest jednak nadzieja, że wkrótce również i FIFE zaakceptuje i doceni te urokliwe koty.

Polskie tonki

W Polsce pierwszym kotem tonkijskim był kocur Hades Ton Carry*Pl, który został wyhodowany przez pana Tomasza Kordalskiego (Ton Carry*Pl).
Kocur ten powstał ze skrzyżowania kotki syjamskiej z oznaczeniami seal o imieniu Sonia i rudego kocura burmańskiego CH Harry`ego Fox CS importowanego z Czech. W 2000 roku poszerzyła skąpą pulę genetyczną polskich tonek pani Anita Markowska (hodowla Tin-Ton*pl) sprowadzając ze Stanów Zjednoczonych kocura o imieniu Gulfcats Sand Dollar w kolorze solid platynowy. W chwili obecnej nadal pula genetyczna tonek w Polsce jest skąpa, a hodowli niewiele.

Portret rasy

Koty tonkijskie to koty o ogromnym temperamencie, czułe, przyjazne i bardzo przywiązane do człowieka, nie mogące żyć bez jego miłości, akceptacji i uwagi. Dlatego też nazywane są kotami o psim charakterze. Na dźwięk dzwonka pierwsze biegną, aby sprawdzić kto przyszedł, chcą się przywitać z naszymi gośćmi. Reagują na swoje imię i można nauczyć je wielu sztuczek np. aportowania małych przedmiotów oraz chodzenia na smyczy. Człowiek to całe życie tonka. Są ufne i otwarte, ciekawskie, wesołe, inteligentne, kochające zabawy, lubią chodzić po wysokościach, ale nigdy niczego nie strącą. Nie mają niszczycielskich zapędów i nie dewastują mieszkania. Uwielbiają pieszczoty i nigdy nie mają ich dość, to koty których nie można zagłaskać na śmierć. Nie jest zaborczy, jednakową miłością obdarza wszystkich członków rodziny, nawet tych najmniejszych . Są cierpliwe i pozwalają nawet na pieszczenie tak intymnej części swojego ciała jak brzuszek ( jest to bardziej typowe dla psa niż kota ).Tonki to absolutni pacyfiści, nie drapią, nie syczą ani w żaden inny sposób nie wykazują agresji. To wyjątkowe czyściochy, nigdy nie zdarza im się załatwiać poza kuwetą. Pielęgnacja tych kotów ogranicza się do częstego głaskania jego jedwabistej sierści, a raz na jakiś czas wystarczy przeczesać je szczotką i wygładzić włos irchą lub jedwabną ściereczką. Ich niewielkie rozmiary czynią je kotami idealnymi do mieszkań nawet gdy jesteśmy posiadaczami dwóch tonek. Dwa są lepsze od jednego, bo koty te nie lubią być długo same, gdy ich człowiek pracuje, strasznie tęsknią i nie znoszą samotności.



Budowa ciała

Koty tonkijskie występują w dwóch typach: amerykańskim, który jest bardziej krępy i „ okrąglutki” oraz angielskim, który jest bardziej zbliżony do syjama czyli jest smuklejszy i szczuplejszy .Są to niezbyt duże koty o wadze od 2,5 do 5 kilogramów, ciało ich jest o harmonijnych proporcjach; tułów średnich rozmiarów; pomiędzy krępym a orientalnym, silnie umięśniony, giętki i mocny. Nogi szczupłe – tylne nieco dłuższe niż przednie, małe, owalne stopy. Ogon dość długi, zwężający się ku końcowi, lekko wygięty. Głowa w kształcie łagodnego klina, lekko wydłużona, z kwadratowym pyszczkiem i wydatnymi kośćmi policzkowymi. Poduszeczki z wąsami są umiarkowanie wykształcone. Podbródek mocno zarysowany. Nos dość długi i szeroki z łagodnym przejściem do nasady. Oczy lekko skośne w kształcie migdałów, przy dolnej powiece nieco zaokrąglone. Uszy duże, szeroko rozstawione, zaokrąglone na końcach.

Ubarwienie

Typy:
Typ burski ( burmański ), tzw. solid – inaczej nazywany sobolowym, mniejsze wybarwienie, mniejszy kontrast znaczeń
Typ syjamski,tzw. point – słabsze wybarwienie, większy kontrast znaczeń
Typ tonkijski, tzw. norka – wybarwienie i kontrast pomiędzy solid a point

Kolory:

Naturalna – ciepłobrązowa z czarnobrązowymi znaczeniami
Czekoladowa ( szampańska ) – w kolorze kawy z dużą ilością mleka, z czekoladowobrązowymi znaczeniami
Niebieska – niebieskoszara ze stalowoniebieskimi znaczeniami
Miodowa ( ruda ) – ciemnokremowa z pomarańczowymi znaczeniami
Platynowa ( liliowa ) – srebrzystoszara z jasnoszarymi znaczeniami

Dodatkowo spotyka się ubarwienie pręgowane, szylkretowe, w wymienionych podstawowych kolorach.

Futerko kociąt jest jaśniejsze niż u dorosłych kotów, a ostatecznie wybarwia się w ciągu dwóch lat.



źródlo tekstu i zdjęć dzięki uprzejmosci hodowli kotów tonkijskich i cornish rex Satysfakcja*Pl



Powrót        DO GÓRY