Zastanów się, czy Twój kot jest u Ciebie bezpieczny? Jakie zabezpieczenia chronią Twego pupila przed nieszczęściami czyhającymi w domowych zakamarkach? Jakie niebezpieczeństwa czekają na kota poza domem? Czy masz zabezpieczone okna? Jeśli nie, to zapoznaj się z zakładką poświęconą bezpieczeństwie kota w domu i poza nim.
W 1950 roku na farmie w KORNWALII, w południowo - wschodniej Anglii, w normalnym miocie urodziło się kocię z falistą sierścią. Zbadane przez genetyka pod mikroskopem próbki włosów wykazały że ma ono włosy podobne jak króliki rasy rex. Kiedy kocię nazwane Kallibunker, osiągnęło dojrzałość, pokryto nim jego matkę i na trzy urodzone kocięta dwa miały okrywę reksów. Powtórzono krycie imbredowe jeszcze kilka razy, uzyskując w rezultacie odpowiedni i wystarczający materiał hodowlany. Z czasem miejsce Kallibunkera zajął jego syn Poldhu. Kocur ten był jeszcze bardziej niezwykly niż jego ojciec, gdyż był kotem szylkretowym. Poldhu spłodził oszałamiającą kotkę nazwaną Lamorana Cove, którą wysłano do Stanów Zjednoczonych, aby dała początek rasie reksów kornwalijskich po drugiej stronie Atlantyku. Kornwalijskie reksy zostały wykreowane przez krzyżówki z kotami domowymi, brytyjskimi krótkowłosymi, kotami syjamskimi i orientalnymi krótkowłosymi. Wynikiem tego powstał elegancki kot z długimi nogami i stosunkowo długą głową. Z biegiem lat wykształciły się dwa typy kornwalijskich reksów - TYP EUROPEJSKI i TYP AMERYKAŃSKI. Różnią się między sobą budową ciała i kształtem głowy. Amerykańskie koty tej rasy są mniejsze i smuklejsze od europejskich. Mają też dłuższe kończyny i rzymski nos. Europejskie kornwalijskie są zazwyczaj trochę większe, mniej smukłe, a nosy mają proste. Reksy Kornwalijskie uznano za rasę w Europie w roku 1967, a w Stanach Zjednoczonych w 1979.
